มาสายเพราะ เลขาฯ

เมื่อมาอยู่ หนองบัวลำภู ใหม่ๆ เวลาจะไปประชุม โดยเฉพาะอย่างยิ่งไปเป็น ประธานในที่ประชุม เลขาฯ ก็จะบอกให้ รอก่อน รอผู้จัดประชุมแจ้งมาก่อนว่าที่ประชุมพร้อม นั่นคือ

ทำให้ ประธาน เป็นตัวอย่างของการ มาสาย

เมื่อทุกประชุม ประธานมาสาย คนที่มาประชุมสายที่สุด ก็ยังมาก่อนประธาน

การมาสายจึงกลายเป็น วัฒนธรรมองค์กร

คุณอุดร เหม่งปัง หัวหน้ากลุ่มงานพัฒนายุทธศาสตร์ สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดหนองบัวลำภู บอกผู้เขียนครั้งหนึ่งว่า วัฒนธรรมต้องเป็นสิ่งดีๆเท่านั้นนะอาจารย์ สิ่งไม่ดีไม่เรียกว่า วัฒนธรรม (แต่ท่านอุดร อีกนั่นแหละที่บอกผู้เขียนว่า การมาสาย เป็นวัฒนธรรมองค์กร ) !!!!!

เมื่อไม่แน่ใจก็ต้องพึ่ง พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.2542

วัฒนธรรม น. สิ่งที่ทำความเจริญงอกงามให้แก่หมู่คณะ

แล้วการมาสาย เป็น สิ่งที่ทำความเจริญงอกงามให้แก่หมู่คณะ หรือไม่นะเนี่ย

เมื่อถกกับหลายท่านแล้ว คงมีวิธีแก้อยู่ 3 วิธี

หนึ่ง คือ ไม่ต้องสนใจว่าใครจะมาสายเพียงใด เมื่อเราเป็นประธาน ถึงเวลาก็เริ่มเปิดประชุม ดำเนินการไปเรื่อยๆ จนหมดระเบียบวาระ ผู้มาสายหลายคนอาจมาทัน ปิดประชุม บ้างหรอกน่า

(ภก.ศิริชัย ระบาเลิศ หัวหน้ากลุ่มงานคุ้มครองผู้บริโภคฯ แนะนำว่า ให้จัดระเบียบวาระเพื่อพิจารณา ไว้ช่วงแรกๆนี่แหละดี โดยเฉพาะ การจัดสรรงบประมาณ ว่าแต่ ท่านศิริชัย เองจะมาทันหรือเปล่า ไม่รู้)

สอง คือ ไม่ต้องทุกข์ใจกับการมาสาย มาพร้อมเมื่อไร ก็เริ่มประชุมเมื่อนั้น แล้วทดเวลา เลิกประชุมออกไปเท่าที่กำหนดไว้แต่แรก มาด้วยกันไปด้วยกันเลือดสุพรรณเอย (คุณธงไทย วรรณคีรี สาธารณสุขอำเภอนากลาง บอกว่าเป็นวิธีที่น่าสนใจ)

สาม คือ ไปประชุมตามที่ เลขาฯ สั่งนั่นแหละดี สายคนเดียว โก้ออก

อ๊ะ อ๊ะ ละเมอครั้งนี้ ไม่เกี่ยวกับ การเริ่มประชุมก็ไม่ตรงเวลา แล้วยังชอบ เลิกประชุมสาย นะ

จั่งซี่ มันต้องถอน

ถอน มีความหมายตามพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ ว่า ฉุดขึ้น ดึงขึ้น เช่น ถอนตะปู ถอนขน ถอนฟัน หรือ บอกเ ลิก เช่น ถอนหมั้น ถอนฟ้อง

แต่ ถอน กลับมีความหมายตรงกันข้ามได้เหมือนกัน คือ หากดื่มเหล้ามาแล้วเกิดอาการเมาค้าง ขี้เหล้า บอกว่า ให้ดื่มเติมเข้าไปอีก เรียกว่า ถอน นั่นคือ ถอนเหล้า แปลว่า เติมเหล้าลงไปอีก

หลายเรื่องราว หลายคำตอบที่ หนองบัวลำภู เป็นเรื่องที่ฟังแล้ว ให้รู้สึก งึกงึก งักงัก มันเป็น งึกงึก งักงัก

คือ มักตอบว่า ที่นี่เป็นอย่างนี้แหละ เป็นวัฒนธรรมของคนที่นี่ มากหน่อยก็บอกว่า เป็นวัฒนธรรมของคนหนองบัว หนักเข้าก็เลยขู่ว่า เป็น เปิง ของคนอีสาน

ก็เลยไม่คิดจะปรับปรุงเปลี่ยนแปลงใดๆ โดยเฉพาะแนวคิดในการทำงาน หากจะเปลี่ยนก็ สั่งมา

ฟังแล้วไม่รู้จะตอบยังไง มันเกิดอาการ กะอึกกะอัก มันเป็น จึกจึก จักจัก มันเป็น บ่คึก บ่คัก

จั่งซี่ มันต้องถอน จั่งซี่ มันต้องถอน

หลังจากนี้หากมี คำสั่ง ลงไปในเรื่องราวต่างๆ อย่าเพิ่งเข้าใจว่าผู้เขียนเปลี่ยน Concept

มันก็เป็นเพียงการ ถอน

จั่งซี่ มันต้องถอน จั่งซี่ มันต้องถอน................

ตกลงวันนี้ ละเมอ หรือว่า เมา

นาย กับ ลูกน้อง

เมื่อวันอาทิตย์ที่ 4 มกราคม 2552 ที่ผ่านมา ผู้เขียนมีโอกาสได้ดู TV ซึ่งก็เป็นไปตามประสา Remote Controlism คือ กดรีโมทไปเรื่อยๆ หยุดดูนั่นนิดนี่หน่อย ตามความน่าสนใจที่สะดุดตา จึงไม่สามารถจำได้ถนัดชัดเจนในการอ้างอิงได้ว่า เป็นรายการอะไร ช่องไหน

รายการที่ดูเป็นการสัมภาษณ์ ผู้บริหารของบริษัท สิงห์คอร์ปอเรชั่น จำกัด คุณปิติ ภิรมย์ภักดี (นัยว่าเป็นผู้บริหารรุ่นที่ 4 ของตระกูล)

คำตอบที่น่าสนใจของคุณปิติ ที่พิธีกรถามว่า ทำอย่างไรในการพัฒนาองค์กรให้อยู่รอดมาได้ และยังสามารถเจริญรุ่งเรือง ครองส่วนแบ่งทางการตลาดไว้ได้เป็นลำดับหนึ่งอยู่ (ทำนองนี้แหละ) คือ

การเปลี่ยนแนวความคิดจากคำว่า ครับนาย มาเป็น นายครับ

โดยคุณปิติให้คำอธิบายว่า วัฒนธรรมองค์กรประเภท ครับนาย นั้น ลูกน้องไม่ต้องคิดอะไร เพียงแค่ทำตามที่นายคิด นายสั่ง ก็พอ แต่ลูกน้องที่จะกล้าหาญท้วงนาย หรือให้ข้อแนะนำกับนาย ด้วยการเริ่มว่า นายครับ นั้น จะเป็นทีมงานที่มีความริเริ่มในการคิดพัฒนาองค์กร ไม่ยึดติดอยู่กับการเอาใจนายเพียงถ่ายเดียว

(อันที่จริง ผู้เขียนเองไม่ค่อยชอบใช้คำว่า นาย กับ ลูกน้อง ด้วยรู้สึกว่ามันห่างเหินจากการทำงานเป็นทีมอย่างไรอยู่ แต่ก็เพื่อการเปรียบเทียบให้เห็นชัดเจนถึงแนวคิดดังกล่าว)

ลูกน้องที่จะกล้าพูดว่า นายครับ ไม่ได้อยู่ที่ ลูกน้อง แต่อยู่ที่ นาย

จะอย่างไรก็ตาม ผู้เขียนก็มี ลูกน้อง และเป็น นาย

แม้จะ ละเมอ ต้องการลูกน้องประเภท นายครับ มากกว่า ครับนาย

จะอย่างไรก็ตาม ผู้เขียนก็มี นาย และเป็น ลูกน้อง

แต่ก็ยังพอเข้าใจความรู้สึกของ ลูกน้อง อยู่ อิ อิ

ละเมอถึงวันที่จากไป

ผู้เขียนยังไม่ได้คิดที่จะจากที่นี่ไป

แต่ก็มีเหตุให้ต้องคิดล่วงหน้าไปถึงวันที่ยังมาไม่ถึง

ว่าหากต้องการพูดอะไรซึ้งๆ ในวันนั้น ถึงความภาคภูมิใจถึงผลงาน

ผู้เขียนก็อยากบอกถึงผลงานที่ผู้เขียนภาคภูมิใจมากที่สุดสำหรับการทำงานที่นี่  คือ

ผลงานที่เกิดขึ้น ได้ผลดี และยั่งยืนนั้น  เกิดจาก ทุกท่านที่นี่ เป็นผูัคิด เป็นผู้ทำ

ผู้เขียนเป็นเพียงแค่ Amplifier  เท่านั้นเอง

ละเมอล่วงหน้านานเหลือเกินนะ

ผิดฝา ผิดตัว

เรื่องที่หนักใจผู้เขียนอย่างหนึ่งขณะนี้คือ ที่นี่มี คนเก่ง เยอะ แต่อะไรไม่ทราบได้ ทำให้เกิดภาวะที่ไม่ Put the right man on the right job (แต่คงไม่ถึงขนาด Put the Wrong man on the right job)

หากให้คำจำกัดความก็คงจะเป็นเพียงแค่ ผิดฝา ผิดตัว งานที่จึงไม่เคลื่อนไปตามที่ควร

เมื่อมันไม่เข้าชุดกัน แล้วทำไม ไม่จับฝาสลับให้ตรงตัว

ที่ยากก็เพราะ แม้มันปิดได้จริงแต่ก็ไม่แนบสนิท ฝา็ก็เลยสำคัญผิดว่า ตนถูกกับตัวแล้ว

ที่ยากก็เพราะ มันผิดฝาผิดตัว อยู่หลายชุด

สงสัยต้องแอบจับสลับตอน ละเมอ

มาเร็ว เคลมเร็ว

PRISS คือ สิ่งที่ผู้เขียนคิดว่า แม้ไม่ใช่ของใหม่ แต่ควรจะทำความพึงพอใจให้กับผู้ทำงานมากกว่าการสั่งงาน แต่การพยายามใช้ PRISS ต้องอาศัย เวลา ที่จะให้ทุกคนได้คิดทบทวนและค่อยๆหาแนวทางที่เหมาะสม ซึ่งก็เป็นการ ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการทำงาน ที่แม้ผู้เขียนเองจะมีความเชื่อมาโดยตลอดว่า ต้องใช้ทั้ง 3 กลวิธี คือ บังคับ เลียนแบบ และ เรียนรู้ หากตนเองก็ยังปฏิบัติที่ขัดแย้งกับความเชื่อของตนเองอยู่

เมื่อ นพ.ธวัชชัย กมลธรรม สาธารณสุขนิเทศ เขต 17 ย้ายมาดำรงตำแหน่งนายแพทย์สาธารณสุขจังหวัดพิษณุโลกใหม่ๆ ได้ใช้คำพูดว่า เก่งไม่กลัว กลัวช้า ผู้เขียนเองก็ไม่ค่อยพึงใจเท่าไร ด้วยรู้สึกว่าโดนเย้ยหยันอย่างไรชอบกล แต่เมื่อมาอยู่ที่นี่เข้าเดือนที่สาม ก็เห็นว่าหลายอย่างที่ ขาย ออกไปดูออกจะช้าไปสักหน่อยจริงๆ ในยุค IT อย่างนี้

สัญญานที่ส่งออกไป อาจไม่ชัดเจนเพียงพอ หรือไม่แรงพอ ที่จะส่งผลให้ผู้รับสัญญานเกิดความเข้าใจว่า ต้องการการปรับเปลี่ยนอย่างจริงจัง

แต่ผู้เขียนก็ยังคงอยากทดลอง PRISS อยู่

ก็เลยต้องมา ละเมอ อยู่นี่ไง

นอนละเมอที่หนองบัว

บางครั้งมนุษย์เราไม่สามารถพูดทุกอย่างที่คิดได้
การละเมอ จึงอาจเป็นหนทางหนึ่งของมนุษย์
ที่จะปลดปล่อยความเครียดสะสมออกไปได้
การฟังเสียงคนละเมอ จึงอาจล่วงรู้ความในใจที่ปกปิดของคน คนละเมอ

เมื่อเราได้ยินใครสักคนละเมอ เขาว่าหากต้องการพูดคุยด้วยให้หันหลังให้
ก็จะสามารถโต้ตอบกันได้
เมื่อมานอนละเมอที่หนองบัว ผู้อ่านจึงอาจโต้ตอบได้เช่นกัน
เพราะอย่างไรก็ไม่เห็นหน้า
หากมีความคิดเห็น ขออย่ารั้งรอ ที่จะแสดงความคิดเห็น ใน ความคิดเห็น
ท่านจึงมีทางเลือก ที่จะปลุกให้ตื่น หรือจะปล่อยให้นอนละเมอต่อไป

นี่เป็นข้อตกลงก่อนนอน ก่อนที่จะละเมอ